Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η απόσταση ανάμεσα στη Β’ Εθνική και τη Super League φαίνεται μικρή, μια κατηγορία μόνο. Κι όμως, για τον ποδοσφαιριστή που ζει και αναπνέει και κάνει όνειρα για το βήμα παραπάνω, μοιάζει σαν να χωρίζεται από ένα μεγάλο χάσμα.
Για να εξηγούμαστε, η διαφορά δεν είναι μόνο στο επίπεδο τεχνικής κατάρτισης π.χ. Είναι κάπως όλα μαζί δηλ. νοοτροπία, ρυθμός, και μυαλό μέσα στο γήπεδο. Ας δούμε τι ακριβώς κάνει έναν παίκτη Β’ Εθνικής διαφορετικό από έναν συνάδελφό του της Super League.
Το day to day
Στη Β’ Εθνική, η καθημερινότητα των παικτών είναι πιο down to earth. Οι περισσότεροι παίκτες ζουν το ποδόσφαιρο παράλληλα με την καθημερινή τους ζωή, κάποιος σπουδάζει, άλλος δουλεύει ηλεκτρολόγος π.χ. , άλλος φροντίζει την οικογένειά του.
Η προπόνηση γίνεται φυσικά με πάθος, αλλά συχνά πυκνά τα μέσα είναι περιορισμένα. Το γήπεδο μπορεί να μην έχει τα πιο σύγχρονα αποδυτήρια, και η διατροφή να εξαρτάται περισσότερο από τη μαμά ή τη γιαγιά στο σπίτι που μαγειρεύει μακαρόνια με κιμά μέρα παρά μέρα, παρά από εξειδικευμένο διατροφολόγο της ομάδας.
Αντίθετα, στην ελληνική Super League, ο επαγγελματισμός είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Εδώ παίζουν προπονητικά κέντρα, φυσιοθεραπευτές, ειδικά προγράμματα αποκατάστασης και διατροφής, συνδρομή ψυχολόγου και φυσικά ανάλυση δεδομένων του κάθε ματς πριν και μετά. Εδώ, ο παίκτης ποδοσφαιριστής είναι ένα προϊόν επένδυσης, μια μετοχή και κάθε λεπτομέρεια μετράει.
Η Νοοτροπία
Ο παίκτης της Β’ Εθνικής παίζει ας πούμε πιο πολύ με ψυχή. Συχνά κάνει τάκλιν, πηδάει για κεφαλιές και κυνηγά τη μπάλα σαν να είναι το τελευταίο του παιχνίδι. Η επιθυμία να αποδείξει ποιος είναι, τον οδηγεί να παλεύει για κάθε φάση, την κάθε χαμένη μπάλα. Πολλές φορές, αυτό το πάθος δεν συνοδεύεται από τακτική πειθαρχία.
Στη Super League, ο παίκτης πρέπει να έχει ποδοσφαιρική νοημοσύνη. Να ξέρει πότε να πιέσει ψηλά, πότε να καλύψει, πώς να διαβάζει τον χώρο. Δεν είναι θέμα μόνο ταλέντου, είναι θέμα σκέψης και αντίληψης. Να πούμε σε αυτό το σημείο πως κοινός τόπος και των δύο είναι το στοίχημα, αφού αγορές και των δύο πρωταθλημάτων μπορείς να βρεις στη NetBet.gr και αλλού. Η νοοτροπία εδώ αλλάζει κατά πολύ: από το «παίζω για να με δουν» περνάμε τώρα στο «παίζω για να ανήκω».
Η Φυσική Κατάσταση
Για πάμε τώρα να δούμε. Στη Β’ Εθνική θα δεις παίκτες με εξαιρετική τεχνική, ταλεντάρες με πάθος και όρεξη, αλλά η φυσική προετοιμασία τους είναι συχνά κάπως ανομοιογενής. Οι διαφορές στην ένταση, στη διάρκεια, στο recovery, φαίνονται όσο ανεβαίνει το επίπεδο.
Στη Super League, η διαφορά παίζεται στα δευτερόλεπτα και στα μέτρα. Το τάκλιν, το τρέξιμο, η αντίδραση, όλα μα όλα εκτελούνται σε πολύ πιο υψηλές ταχύτητες. Ένας παίκτης που δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό, «καίγεται» μέσα σε δύο αγωνιστικές.
Κι αυτό δεν είναι θέμα δύναμης, αλλά προσαρμοστικότητας. Όποιος αντέχει τη ρουτίνα του επαγγελματία, μπορεί να σταθεί εκεί και γιατί όχι και να διαπρέψει.
Οι Συνθήκες
Στη Β’ Εθνική, ο παίκτης παίζει για τη… φάση του, για το όνειρο, για τη φανέλα. Συχνά δεν υπάρχουν πολυτέλειες, τα ταξίδια είναι κουραστικά, οι πληρωμές καθυστερούν, και η υπομονή και τα όρια δοκιμάζονται. Εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας.
Στη Super League, όλα λειτουργούν πολύ πιο οργανωμένα, αλλά όπως είναι φυσικό επακόλουθο και με μεγαλύτερη πίεση. Τα φώτα της δημοσιότητας και οι κάμερες είναι εκεί, ο κόσμος, τα social media, η κριτική, τα βαριά συμβόλαια. Ο παίκτης πρέπει να είναι ανθεκτικός ψυχικά. Να διαχειρίζεται όλο αυτό το buzz γύρω από το όνομά του, αλλά και την αποτυχία, το «γκολ που δεν μπήκε».
Το Κίνητρο
Ο παίκτης της Β’ Εθνικής δεν έχει τίποτα δεδομένο. Κάθε Κυριακή είναι μια ευκαιρία για να αποδείξει τι και πόσο αξίζει. Να τον δει ένας σκάουτερ, να τον προσέξει ένας προπονητής, να αποδείξει ότι αξίζει να παίξει σε μεγαλύτερο κοινό.
Αυτό το κίνητρο, αυτή η δίψα είναι κάτι που πολλές φορές λείπει από τον παίκτη της Super League, ο οποίος έχει ήδη φτάσει ήδη στα μεγάλα σαλόνια. Κι έτσι, ο παίκτης της Β’ Εθνικής κουβαλά μέσα του ένα πανίσχυρο όπλο που δεν θα το βρεις στα στατιστικά: πείνα για να πετύχει.
Συμπέρασμα
Τελικά, αυτό που διαφοροποιεί τον παίκτη της Β’ Εθνικής από εκείνον της Super League δεν είναι τόσο το ταλέντο, αλλά οι λεπτομέρειες. Η συνέπεια, η πειθαρχία, η νοοτροπία του επαγγελματία. Η Β’ Εθνική είναι σαν να λέμε το σχολείο του Έλληνα ποδοσφαιριστή. Εκεί μαθαίνεις να παλεύεις, να αντέχεις, να εξελίσσεσαι.
Αν περάσεις με επιτυχία τις εξετάσεις από εκεί, τότε το βήμα προς τη Super League δεν είναι ένα εξωπραγματικό άλμα, αλλά είναι μια φυσική συνέχεια.
Γιατί, όπως λένε και οι παλιοί στα αποδυτήρια: «Το ταλέντο θα σε φέρει μέχρι την πόρτα, αλλά η νοοτροπία σε κρατά μέσα στο γήπεδο».
