Ο Εργοτέλης της σεζόν 2020/21 δεν ήταν απλά μια ομάδα που ξεπέρασε τις προσδοκίες. Ήταν ένα ποδοσφαιρικό υπόδειγμα για το πως η εμπιστοσύνη στο ταλέντο και η δημιουργία ενός συνόλου με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα μπορούν να φέρουν αποτελέσματα.
Μια ομάδα νεανική, χωρίς ταμπέλες φαβορί και χωρίς πολυδάπανες κινήσεις, έφτασε μια ανάσα από την άνοδο. Στην ουσία, επένδυσε σε νέους ποδοσφαιριστές, υιοθετώντας μια νοοτροπία που έβαζε το παιχνίδι πάνω από τα ονόματα και το αποτέλεσμα πάνω από τις εντυπώσεις.
Ο Ταουσιάνης και οι «πιτσιρικάδες»
Την τεχνική ηγεσία του Εργοτέλη είχε αναλάβει από την προηγούμενη σεζόν ο Γιάννης Ταουσιάνης και παρέμεινε στον πάγκο, ώστε να οδηγήσει την κρητική ομάδα σε ένα πρωτάθλημα που ξεκίνησε με μεγάλη καθυστέρηση, τον Ιανουάριο του 2021.
Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν μόλις 23 ετών, ενώ μόλις πέντε παίκτες είχαν ξεπεράσει τα 24. Σε ένα πρωτάθλημα που η εμπειρία θεωρείται συνήθως προαπαιτούμενο, μια τέτοια ομάδα δε μπήκε ποτέ στη συζήτηση για άνοδο, αλλά γραφόταν πως στόχος της είναι μια θέση στην εξάδα.
Αυτή η πεποίθηση ενισχύθηκε μετά τις δύο πρώτες αγωνιστικές, καθώς το ξεκίνημα περιλάμβανε δυο διαδοχικές ήττες και το αφήγημα πως οι «πιτσιρικάδες» απλά μαζεύουν εμπειρίες φαινόταν να επιβεβαιώνεται.
Μετά την κακή εκκίνηση, η ομάδα έκανε ένα εντυπωσιακό αήττητο σερί, το οποίο την έφερε προσωρινά στην κορυφή της βαθμολογίας, όμως μια μικρή αγωνιστική «κοιλιά» την άφησε στην 4η θέση πριν τα playoff.
Playoff: Από το -11 μια ανάσα από την άνοδο
Η τέταρτη θέση που κατέκτησε στην κανονική διάρκεια εξασφάλισε στον Εργοτέλη το εισιτήριο για τα playoff, με τη διαφορά των 11 βαθμών από την κορυφή να μοιάζει απαγορευτική - όπως το ίδιο το εγχείρημα από την αρχή της σεζόν. Πιστό στη φιλοσοφία του, το σύνολο του Γιάννη Ταουσιάνη μπήκε στη διαδικασία χωρίς να κοιτά τον βαθμολογικό πίνακα.
Τέσσερις αγωνιστικές και ισάριθμες νίκες αργότερα, ο Εργοτέλης είχε φτάσει μία ανάσα από την άνοδο. Την τελευταία αγωνιστική ο Εργοτέλης αγωνιζόταν στην έδρα του Ιωνικού, η οποία μύριζε «μπαρούτι» και σε περίπτωση νίκης θα κλείδωνε την άνοδο.
Στο 60', ο Κοκκίνης άνοιξε το σκορ κι έβαλε την ομάδα του σε θέση ανόδου, όμως μετά το 73' όλα ανατράπηκαν. Ο Τσέλιος αποβλήθηκε και στην αμέσως επόμενη φάση ο Ιωνικός ισοφάρισε, με γκολ που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από πλευράς Εργοτέλη για επιθετικό φάουλ. Στο 80' ολοκληρώθηκε η ανατροπή, ενώ λίγο πριν το φινάλε αποβλήθηκε και ο Πέιος.
Ο Ιωνικός κατέκτησε την άνοδο και ο Εργοτέλης έμεινε με τις εντυπώσεις, χάνοντας ένα στόχο που κανείς δεν είχε απαιτήσει, όμως τον είχε κερδίσει με το σπαθί του.
Η ομάδα με το 8ο μπάτζετ και το χαμηλότερο μέσο όρο ηλικίας
Το ρόστερ εκείνης της σεζόν συνδύαζε την τεχνική με τη δύναμη και το ταλέντο με την εμπειρία. Το ευέλικτο 4-3-3 που προτιμούσε ο Γιάννης Ταουσιάνης παρείχε πλαίσιο κι ελευθερία ταυτόχρονα.
Ο Εργοτέλης παρουσίασε μια ξεκάθαρη τακτική ταυτότητα, βασισμένη στο σύγχρονο build up, την πειθαρχημένη πίεση στο κέντρο και τις έξυπνες μεταβιβάσεις. Οι επιθέσεις δεν ήταν προϊόντα τυχαίων ενεργειών, αλλά αποτέλεσμα οργανωμένης σκέψης και ρόλων.
Χαρακτηριστικό ήταν το ότι η φιλοσοφία δεν άλλαζε. Ακόμη κι όταν είχε το προβάδισμα, διατηρούσε τον ρυθμό, κυκλοφορούσε τη μπάλα κι απέφευγε την παγίδα του παθητικού ποδοσφαίρου.
Ήταν ένα σύνολο με προσωπικότητα, που για να αναδείξει το ταλέντο του χρειαζόταν τρία βασικά στοιχεία. Οργάνωση, εμπιστοσύνη και χώρο. Οι παίκτες του Ταουσιάνη δεν εκτελούσαν μηχανικά. Σκεφτόντουσαν, αποφάσιζαν και λειτουργούσαν εντός πλαισίου, κάνοντας το παιχνίδι πραγματικά δικό τους.
Οι πρωταγωνιστές
Πίσω από τη φιλοσοφία και τη συνέπεια εκείνης της ομάδας, υπήρχαν συγκεκριμένα πρόσωπα που την απογείωσαν. Δεν υπήρχαν βαριά βιογραφικά, ούτε τεράστια συμβόλαια, όμως υπήρχαν μικρές προσωπικές ιστορίες που ενώθηκαν για να φτιάξουν μια συλλογική επιτυχία.
Ο Κατσιμήτρος αποτέλεσε σημείο αναφοράς και αναδείχθηκε ο καλύτερος τερματοφύλακας του πρωταθλήματος. Ο Μανουσάκης ξεχώριζε για την ταχύτητα και τα τελειώματα του, αποτελώντας τον πρώτο σκόρερ του Εργοτέλη. Εντυπωσιακός ήταν και ο Τσέλιος, που έδινε ποιότητα στον άξονα, εκεί που ο Πέιος έκανε τη «βρώμικη» δουλειά.
Η εμπειρία του Σαρρή, η συνέπεια του Μαζουλουξή, το ταλέντο του Κοκκίνη. Όλοι έβαλαν τα δικά τους συστατικά στη συνταγή, ώστε να βγει το αποτέλεσμα. Ο Σερβιλάκης σέρβιρε, ενώ ο Μπουρσέλης λειτουργούσε συχνά ως συνδετικός κρίκος. Μπάτζιος, Μπουτσάκης, Κόλα, όλοι οι παίκτες εκείνης της ομάδας αξίζουν μνεία, ως αναπόσπαστα κομμάτια του συνόλου.
Το Footballleaguenews.gr μίλησε με κάποιους από τους ποδοσφαιριστές εκείνης της ομάδας, ώστε να μεταφέρει την όλη εμπειρία μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών.
Γιώργος Σαρρής: «Ακόμη και σήμερα μας ενώνει μια φιλία»
Ο Γιώργος Σαρρής ήταν από τους πιο έμπειρους ποδοσφαιριστές εκείνης της ομάδας. Στις δηλώσεις του ανέφερε:
«Ήταν η δεύτερη φουρνιά μου στον Εργοτέλη και μου θύμισε σε πολλά πράγματα την ομάδα που είχαμε όταν βγήκαμε από τη Β' στην Α', πριν χρόνια, με πολύ νεαρό ρόστερ και προσθήκες μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά με ποιότητα. Ακόμα και σήμερα συζητάμε για εκείνη τη χρονιά λόγω του κλίματος, όπως αντίστοιχα και στην επόμενη μου φουρνιά.
Ο Εργοτέλης ανέκαθεν ήταν μια ομάδα που σου έδινε την ευκαιρία να παίζεις ποδόσφαιρο χωρίς άγχος, όπως έτσι έγινε και τη σεζόν 2020/21. Ακόμα και σήμερα, με πολλά παιδιά, μας ενώνει μια φιλία ακόμη κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα.
Δυστυχώς, αυτό που μένει πάντα είναι το αποτέλεσμα κι εκείνη τη χρονιά, όπως είδε όλη η Ελλάδα, δε μας άφησαν να βγούμε κατηγορία. Η αλήθεια είναι πως από την αρχή το είχα δηλώσει στα παιδιά, ότι είχα ένα προαίσθημα πως η ομάδα θα πάει για άνοδο, γιατί μου θύμιζε σε μεγάλο βαθμό τη χρονιά που προανέφερα. Πολλόι γέλασαν όταν τους το είπα. Αποδείχθηκε ότι αυτή η ομάδα μπορούσε, αν δεν την σταματήσουν εξωγηπεδικοί παράγοντες.
Αυτό που μου έχει μείνει έντοντα είναι το παιχνίδι στην Ξάνθη, που κερδίσαμε 0-1 κι εκεί πίστεψε και ο πιο δύσπιστος ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε».
Γιώργος Μανουσάκης: «Ξέραμε ο ένας το παιχνίδι του άλλου»
Ο πρώτος σκόρερ εκείνης της ομάδας, Γιώργος Μανουσάκης, δήλωσε:
«Ήταν μια αξέχαστη χρονιά νομίζω για όλους μας, καθώς ξεκινήσαμε ίσως το 6ο, 7ο φαβορί για πρωτάθλημα, ανάμεσα σε 12 ομάδες και καταλήξαμε 20 λεπτά μακριά από τη νίκη απέναντι στον Ιωνικό και την άνοδο.
Παίξαμε πάρα πολύ ωραίο ποδόσφαιρο. Είχαμε ένα πολύ δεμένο σύνολο, καθώς αρκετοί παίζαμε πολλά χρόνια μαζί, οπότε είχαμε πάρα πολύ καλή χημεία ο ένας με τον άλλο. Ξέραμε ο ένας το παιχνίδι του άλλου, τα καλά και τα κακά.
Έτσι δέσαμε, είχαμε όλοι φιλοδοξία και δίψα για διάκριση. Όλοι οι παίκτες είχαν ποιότητα κι έτσι φτάσαμε σε αυτό το αποτέλεσμα».
Κυριάκος Μαζουλουξής: «Μια ομάδα που θα μπορούσε να αποτελεί υπόδειγμα»
Ένας από τους πιο βασικούς πυλώνες της αμυντικής λειτουργίας ήταν ο Κυριάκος Μαζουλουξης, ο οποίος δήλωσε:
«Ήταν μια πρωτόγνωρη σεζόν, καθώς ξεκίνησε τον Ιανουάριο, εξαιτίας του κορονοϊού κι έτσι πολύ συχνά αγωνιζόμασταν και μεσοβδόμαδα. Η ομάδα φάνηκε από την πρώτη αγωνιστική πως, αν κι έχασε, κατάφερε να δείξει ότι θα έκανε μια πολύ καλή πορεία, χωρίς ωστόσο να συζητάμε ότι θα φτάσουμε λίγα λεπτά μακριά απ' την άνοδο.
Εκείνη η ομάδα έκανε αυτή την πορεία χάρη στην όρεξη, το κίνητρο και τη φιλοδοξία που είχε ο καθένας ξεχωριστά. Αυτό που ξεχώριζε σε εκείνο το σύνολο ήταν άγνοια κινδύνου και πίεσης, λόγω του νεαρού της ηλικίας των περισσοτέρων, το δέσιμο που είχαμε μεταξύ μας απ' τα προηγούμενα χρόνια και το ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο που εκπροσωπούσε ο Εργοτέλης σαν φιλοσοφία του συλλόγου εκείνα τα χρόνια.
Η στιγμή που καταλάβαμε ότι πραγματικά μπορούμε να τα καταφέρουμε ήταν μετά τις συνεχόμενες νίκες στα πλέι οφ, απέναντι σε Λεβαδειακό, Χανιά και Ξάνθη.
Αυτό που μου έμεινε από εκείνη τη χρονιά, είναι από τη μία μεριά το έντονο αίσθημα της αδικίας, καθώς όλοι θυμούνται πως η ομάδα έχασε στον τελευταιο αγώνα. Κάτι που είχε συνέπειες τόσο για το σύλλογο, όσο και για τις καριέρες αρκετών παιδιών.
Από την άλλη, η επιτυχία μιας ομάδας που πραγμαιτκά μπορούσε να αποτελεί υπόδειγμα για το πως μπορεί να χτιστεί ένα ρόστερ κι ένα σύνολο ποδοσφαιρστών χωρίς δαπανηρά ποσά, όπως επίσης μου έμειναν φιλίες κι έντονες στιγμές χαράς, αφού όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται, όλοι στο σύλλογο είχαμε γίνει οικογένεια».
Ο Εργοτέλης της σεζόν 2020/21 δεν ανέβηκε κατηγορία. Δε σήκωσε τρόπαια, ούτε πανηγύρισε στο τέλος της σεζόν. Κι όμως, κέρδισε πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται σε έναν πίνακα βαθμολογίας. Έγινε σημείο αναφοράς για το πως χτίζεται μία ομάδα, με πίστη στο πλάνο, εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και απόλυτο σεβασμό στο ίδιο το παιχνίδι.
