Ακόμη ένας από τους πρωταγωνιστές της Καλλιθέας του Τάκη Γκώνια, ο Νίκος Σταματάκος, μιλά στο FL News για το πως βίωσε εκείνο το ξεχωριστό ποδοσφαιρικό πρότζεκτ.
Ο Νίκος Σταματάκος υπήρξε ποδοσφαιριστής του Τάκη Γκώνια, σε εκείνη την ομάδα της σεζόν 2016/17 και κατάφερε να σκοράρει σε τρεις από τις οκτώ αναμετρήσεις που βρέθηκε ο Έλληνας τεχνικός στον πάγκο.
Η συνεργασία τους, ωστόσο, δε σταμάτησε εκεί. Υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση ανάμεσα σε προπονητή και ποδοσφαιριστή, με τον Γκώνια να επιλέγει τον Σταματάκο και στην επόμενη ομάδα του, τον Εργοτέλη. Εκεί, ο επιθετικός σημείωσε επτά τέρματα και μοίρασε δέκα ασίστ.
«Το παιχνίδι ήταν τόσο διασκεδαστικό, που όταν τελείωνε θέλαμε να παίξουμε και άλλο»
Ο Νίκος Σταματάκος αποτέλεσε ένα από τα ισχυρότερα «όπλα» στη «φαρέτρα» του Τάκη Γκώνια και θυμάται με έντονα συναισθήματα εκείνη τη σεζόν:
«Εκείνη η ομάδα ήταν μια παρέα, που - σε εισαγωγικά - γνωριζόταν πολλά χρόνια και απλά βρέθηκαν όλοι να παίζουν επαγγελματικά.
Η τακτική προσέγγιση ήταν κάτι που δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει η ομάδα στην οποία έπαιζα. Να κρατάει τόσο πολύ τη μπάλα και να κάνει το παιχνίδι τόσο διασκεδαστικό, ώστε μόλις τελείωνε ο αγώνας να θέλουμε να παίξουμε κι άλλο.
Μετά από κάθε παιχνίδι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, οι αντίπαλοι μας έδιναν συγχατηρήρια.
Το γεγονός πως η ομάδα ήταν μια παρέα την έκανε ξεχωριστή. Δεν κανέναν αν δεν έπαιζε, γιατί ήξερε πως αν δουλέψει στην προπόνηση, θα έπαιζε. O προπονητής δεν ήταν άδικος με κανέναν και αυτό μας ένωνε και μας έκανε να μη ζηλεύει ο ένας τον άλλον.»
«Μόλις τελείωνε η προπόνηση απορούσαμε πως είχαμε κάνει τόσα χιλιόμετρα»
Ο Έλληνας επιθετικός στάθηκε και στην ιδιαιτερότητα της προετοιμασίας.
«Η προετοιμασία μας με τον Τάκη Γκώνια ήταν ιδιαίτερα περίεργη και με εξέπληξε τελείως αυτό.
Σε κάθε ομάδα, έπαιρνα μαζί πάνινα παπούτσια για τρέξιμο και δύο - τρία ποδοσφαιρικά. Πάντα το πρωινό πρόγραμμα είχε τρέξιμο. Με τον Γκώνια όμως δε συνέβη κάτι τέτοιο.
Ολόκληρη η προετοιμασία βγήκε χωρίς να φορέσουμε ποτέ τα πάνινα. Ήταν αποκλιεστικά με ποδοσφαιρικά παπούτσια και περιλάμβανε μόνο μπάλα.
Αυτό μας έκανε χαρούμενους, αλλά και ο προπονητής ήταν ικανοποιημένος, γιατί ήξερε πως μέσα από το παιχνιδι με μπάλα, βγαίνει το απαραίτητο τρέξιμο. Μόλις τελείωνε η προπόνηση, απορούσαμε πως είχαμε κάνει τόσα χιλιόμετρα.»
